Şehrin güzelliğinin pek bir önemi yok, bahar her şehre yakışıyor ve bu güzel havalar sadece orhan veli’yi değil, herkesi mahvediyor. Dışarıdaki arsız güneşin bu diyarlarda kolay bulunan türden olmadığını anlayabilecek kadar tanıdım bu diyarları. Güneş fikrini değiştirmeden yola çıkmak lazım ki, gökkuşağının suyla dansını kaçırmayalım. Çok uzun olmasada (yaklaşık 110 km) uzun sayılabilecek bir yol için gereken temel ihtiyaçların yani fotoğraf makinası ve müzik hazırlanmasını müteakip Niagara’ya doğru yola çıkılıyor.

Niagara şelalesi (aslında şelaleleri) Ontario gölü ile Erie gölünü birbirine bağlayan niagara nehri üzerinde bulunuyor ve bu nehir o bölgedeki Amerika Birleşik Devletleri ile Kanada arasındaki sınırı oluşturuyor. Nehir üzerinde iki adet şelale var ve bunlardan biri Amerika tarafında diğeri ise Kanada tarafında. (Kanada tarafında olan büyük ve ihtişamlı, Amerika tarafında olan ise küçük, güdük bir şelale). Teknik bilgileri atlayalım, meraklısı için : http://en.wikipedia.org/wiki/Niagara_Falls

Şelaleleri tam cepheden gören yüksekçe bir alanda bilimum ünlü otellerin binaları ve casino var. Restoranlardan, şelale gezintilerine kadar her türlü olanak ve düzenleme yapılmış. Yani amiyane tabirle kaz gelecek yerden tavuğu esirgememiş kanadalılar. Ama şunu da eklemek gerek, manzayı gördükten gerekli aktivitelere (şelalenin arkasını görmek için tüneller var vs) katıldıktan sonra çok da yapacak birşey kalmıyor yani öyle aman aman büyük bir yer değil. En fazla bir veya iki gece kalınacak (çoğunluk günü birlik ziyaret ediyor) bir yer.

Doğa anlamında çok güzel bir yer, çok çok uzun bir şelale değil ve en sevdiğim şey -çoğu kişi gibi- gökkuşağı oldu. Ben şelalelerden ziyade toronto şehri ile niagara şehri arasındaki yolculuğu -her ne kadar üç-beş defa yanlış yollara saptıysam da- daha çok sevdim.

Aslında niyetim başkaydı. Kaç zamandır “ha bugün ha yarın” diyerek ertelediğim ziyareti yapmak ve bu diyarların müze, sanat galerisi ve sergi gibi yönleri hakkında da iki kuruş fikir edinebilmek için AGO‘ya yani Art Galery of Ontario‘ya (Ontario Sanat Galerisi) gitmek niyetindeydim. Gittim de, fakat tam önüne gelmişken gözüme görünen manzara ve kulağıma gelen alışlık olmadık hengame gürültüsünün cazibesine kapılıverdim ve aniden fikrimi değiştirdim. “Cazibe” dediysem aldanmayın hemen, muhteşem bir manzara veya çok alışılmadık bir şeyden bahsetmiyorum ama eğer Toronto gibi düzeni insanı usandıran ve griliği her daim baki kalan bir şehirdeyseniz, bu hengamevari gürültü ve bu diyarların standartlarında alışık olmadığınız “düzensizlik” çok çekici gelebiliyor. Geldi de.

Toronto usulü çin mahallesi

“Çin mahallesi” nedir bilmeyenimiz yoktur. Dördüncü sınıf amerikan filmlerine (Jack Nicholson’lı, Faye Dunaway’lı “chinatown” filmini hariç tutarak) maruz bırakılmış her nesil için “çin mahallesi” birşeyler ifade eder. Kendi kuralları ve kuralsızlıkları vardır o mahallenin, oraya düzen hiç uğramamış ve hengame hiç eksik olmamıştır sokaklarında. Orası şehir içinde şehir, düzen içinde düzensizliktir. “Forget it, Jake; it’s Chinatown” demek aslında tüm hikayeyi de özetler.

Ama eğer bu chinatown’a evsahipliği yapan şehir Toronto’ysa durum biraz değişiyor. Her ne kadar kendi düzenini ve tek düzeliğini bir nebze de olsa bu chinatown’a aktarmış da olsa, chinatown hala toronto standartlarında “ruhsuz ve düzenli” bir yer değil. Ama gerçek bir çin mahallesi de değil. Büyük sayılmaz, ufak bir bölge.

Söyle söylersem sanırım yanlış olmaz. Çin mahallesine gelmeden eğer gözlerinizi kapatıp yürürseniz, çin mahallesine gelir gelmez “farklı bir yerde” olduğunuzu hemen anlayacaksınız. Toronto’da bulamayacağınız bir başka atmosfer -hengamenin çekiciliği, düzensizliğin garip cazibesi- sözkonusu olan. Onlarca çin restoranıyla, envai çeşit dükkanlarıyla ve tabi ki çinlileriyle öyle “mutlaka ziyaret edilmesi gereken” bir yer olmasa da toronto’nun düzeninden hazzetmeyen benim gibi insanların hoşuna gidebilir.

Evet burası bir çin mahallesi ama Toronto usulü bir çin mahallesi…